Hupsa, nog eens een berichtje!

We zijn vandaag maandag de 15de, het is 3uur en 18 minuten als ik begin te schrijven. Laten we beginnen bij het begin. Vrijdag maart was het een belangrijke dag. We moesten met z'n allen eens gaan bewijzen dat we Spaans op niveau 3 aankonden. Het was niet gemakkelijk, zeker de pasado (verleden tijd) was een zware klus. 's Morgens kwamen we toe. We mochten deze keer een uurtje langer slapen. Nog geen slecht idee om de leerlingen 's ochtends een uurtje langer slaap te gunnen! Dus: we kwamen aan in de aula en moesten ons -zoals het hoort bij een examen- verspreiden, zodat we zeker niet konden spieken bij onze buren, hoewel er enkelen waren die het woord 'arendsogen' maar al te goed kennen. Morgen ga ik naar het kantoor van de cursus om eens te onderhoren hoe het geweest is. Ik heb al signalen opgevangen (van mijn spionnen ter plaatse) dat het wel goed was! -Nu maar hopen dat mijn spionnen de waarheid hebben verteld-

Dinsdag 9 maart was het dan eindelijk zover. Voor de eerste keer naar de universiteit. Het was een dag van gemengde gevoelens. Langs de ene kant was ik blij dat ik eindelijk iets voor school kon doen (jaja, het is al ver gekomen;) ), maar er zijn ook wel wat minder leuke dingen gebeurd die dag. Toen ik 's morgens aankwam ben ik me gaan aanmelden op het secretariaat. Ik moest nog een of ander document ondertekenen, en dat heb ik dan maar gedaan. (Interessant, niet?) Daarna was het les. Les in het Spaans. Daar heb ik afgezien. Na een uur of twee ben ik buiten gekomen met hoofdpijn. Zo hard dat ik mij moest concentreren om ook maar iets te verstaan van wat de prof daar aan het uitleggen was! Zo snel en onverstaanbaar; kortom: zo Andalusisch! Na even met de prof gebabbeld te hebben, leek het ons het beste om een ander vak te kiezen. Dit was er immers een van het derde jaar, en de man zei ons dat we best een vak van het eerste jaar kozen. We zijn dan terug naar het secretariaat gegaan, waar een heel vriendelijke vrouw ons veel heeft geholpen. Onze coördinator was weer niet aanwezig in de school, daar hebben we nog niet veel aan gehad. (onlangs heeft ze nog een mail gestuurd trouwens, dat ze nog steeds wacht op een document in verband met onze lessenrooster. Hoeveel keer we daar al niet geweest zijn om dat af te geven weet ik niet, en nu ineens is het ultramegadringend...) Omdat er zoveel dingen veranderd moesten worden op het laatste nippertje, waren we allemaal wat gedemotiveerd. Zeker en vooral omdat we een maand hebben moeten wachten op antwoorden, regelingen en weet ik veel wat nog allemaal, niets leek in orde. Uiteindelijk is er wel verbetering, maar daar zal ik in de toekomst wel nog meer over kunnen schrijven.

Woensdag 10 maart ben ik om zeven uur 's morgens met de bus naar Algeciras vertrokken. Was me dat een dag...

Mijn (foute) interpretatie van de busreis:

Cádiz -----> Malaga --->Algeciras
4u 2u

De werkelijkheid:

Cádiz----->Algeciras ~~~~~~~~~~~Malaga
2u hier moet ik helemaal niet zijn...

Om het kort samen te vatten: om 17u was ik op mijn bestemming... De donderdag erna ben ik dan naar het college gegaan om daar stage te doen. Wat ik moest doen -dat was wat ze mij hadden gezegd- was observeren. Al gauw bleek dat die kinderen, en de leerkrachten eigenlijk ook, blijkbaar nog niet vaak een buitenlander gezien hadden. Elk moment werd ik omringd door leerkrachten en leerlingen die vragen stelden over België, over het eten in Spanje (wat ik ervan vond), of ik Real Madrid beter vond dan FC Barcelona en nog veel meer. De lessen die voorbereid waren werden ook spontaan uitgesteld om de leerlingen de gelegenheid te bieden mij met vragen te overrompelen. Let op, ik vond het echt heel erg leuk! Twee dagen later ben ik terug naar Cádiz vertrokken. Moe, maar voldaan, zo zeggen ze dat!


Wat valt er nu nog meer te zeggen: dinsdag ga ik met Nele naar een soort seminarie/congres. Over wat het zal gaan kan ik niet precies vertellen, wel dat het te maken heeft met geschiedenis en cultuur van Andalusië. Hoe dit seminarie zal verlopen, lezen jullie in het volgende hoofdstuk.

Slaapwel!